Aan de Hand van Jezus

Categorieën: 

Gisteravond stond de dienst in onze gemeente in het teken van de genezing van de blinde in Bethsaïda, naar Markus 8. In deze blog, of moet ik het misschien noemen gedachtespinsels, ga ik niet in op die hele geschiedenis inclusief de genezing, maar specifiek op 1 vers: Markus 8:23A: En toen Hij de hand van de blinde genomen had, leidde Hij hem het dorp uit

Aan Jezus Hand

Er zijn niet veel dingen waarvan ik kan zeggen: op dat vlak ben ik nu echt ervaringsdeskundige. Bij 1 ding is dat echter anders: Het bij de hand worden genomen, hand in hand met iemand lopen. Ik mag dus wel zeggen dat ik enige ervaring heb met hoe mensen me bij de hand nemen, hoe ze sturen, aanwijzingen geven, het tempo bepalen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Misschien sprak Markus 8:23A me juist daarom zo aan?

Zou de blinde direct door hebben gehad dat het Jezus was die zijn hand greep? Zou Jezus ook ingehouden hebben als er een stoepje kwam? Aanwijzingen hebben gegeven als er een paar stenen op straat lagen? Vast en zeker heeft die blinde zich niet gestoten, wie immers wist beter dan Jezus hoe Hij de blinde moest leiden? Hij was en is immers Zelf de weg waarop de blinde ging? En wat te denken van het samen wandelen, de intimiteit van een gesprek met de Schepper Zelf? Of was er alleen maar een heilige en eerbiedige stilte, geen woorden maar wel een overlopend hart? Hoe zal die wandeling met Jezus het leven van die blinde man hebben veranderd!... Dat was nog eens echt Wandelen in het licht met Jezus...

Overgeven en loslaten

Als je bij iemand aan de hand loopt, ben je aan die persoon overgegeven. Let die persoon niet op, dan lig je zomaar van een trap, struikel je over een trottoirband, loop je met je hoofd in de struiken. Uit ervaring weet ik dat er mensen zijn die het gewoon nooit leren, een blinde zo bij de hand nemen dat deze zich ook echt veilig voelt... Lopen aan de Hand van de Allerhoogste is zo heel anders: In overgave het spoor van de Meester volgen, zoals die blinde deed, niet twijfelen, maar Hem de leiding in zijn en mijn leven geven, Hem de route laten bepalen. Zoals Johannes de Heer het al zong: "Geef de Heiland 't roer in handen van uw aardse levensschip." En dan het dorp uit, want het werk van God is altijd wonderlijk uniek, persoonlijk: Omstanders begrijpen er vaak niets van en zelf kun je het maar nauwelijks onder woorden brengen. Zeg nu zelf: wat is er beter dan alleen te zijn met Jezus, zonder oordelende pottenkijkers om je heen? En of Jezus je hand weleens loslaat? Misschien lijkt het er soms op, als ik het graag zelf wil doen, als ik zomaar ineens struikel, als de vijand mijn hand uit die van Jezus probeert te trekken. Maar zelfs al lijkt Hij mijn hand (voor mijn gevoel) ook maar even los te laten: Hij is de weg..., dus ontsporen kan ik niet. En dan is de kring ineens weer rond, want Hij maakt Zijn wegen "door Zijn woord en Geest bekend." Zijn lamp gaat als een licht op het pad voorop, of ik dat nu zie of niet.

Stiekem jaloers

Ik kan het niet helpen, maar ik ben gewoon een beetje jaloers op die blinde. Nee, niet eens om het wonder van genezing wat daarna kwam, want mijn tijd komt nog... Ik denk aan de wandeling... Wat zou ik dat graag hebben meegemaakt. Misschien omdat geloven in iets wat je niet ziet soms (of vaker) zo moeilijk is? Omdat wat die blinde meemaakte zo echt, zo reëel was?

Weer verder

Was ik me maar wat vaker bewust van mijn wandelen met Hem... Ik moet ineens denken aan het boek dat Paulien Vervoorn een paar jaar geleden schreef met als titel: "Wandelen en genieten met God"... Misschien moet ik het weer eens onder het stof vandaan halen?

Paulus zei het al: Wij wandelen door geloof, niet door aanschouwen. Dat aanschouwen komt nog: Niet het dorp uit, maar de Stad in! En ondertussen wandel en geniet ik, op weg naar een heiliger leven, verlangend naar meer intimiteit met Hem, met vaak meer vallen dan opstaan, en mijn blik op wat nog komt: Jezus, ga ons voor...

Reactie toevoegen