donderdag 22 juli 2010 - 21:40:00: Korte update + nieuwe foto's!
Ik weet het, niemand had het meer verwacht, maar uiteindelijk heb ik nu dan toch een keer tijd gevonden om wat foto's uit te zoeken en in het fotoalbum te zetten.
Inmiddels is van het gat in mijn hoofd niet veel meer over dan een lidteken wat er waarschijnlijk wel zal blijven ook. Na die ochtend (waarin we overigens toch nog even naar het ziekenhuis zijn geweest voor controle) vond ik het toch verstandiger om Siem nog wat meer te trainen in het zoeken van treindeuren. Daarbij heb ik de hulp van mijn zus ingeroepen die expert is op dit gebied. Zij reist al jaren met de trein en Victor heeft dit er helemaal in zitten.
Inmiddels ga ik regelmatig met de trein. Vooral 's morgens, want 's middags is de overstaptijd nog veel langer en sta ik bijna een half uur te wachten op mijn trein. Ik bouw het langzaam op omdat het voor Siem ook nieuw is. Die vindt het overigens een geweldige uitdaging. We hebben hem namelijk met behulp van een lekker stuk hondenworst geleerd waar de bushalte is. 's morgens krijgt hij daar nu zijn eten. Dit alles zorgt er voor dat hij me vanuit de trein het liefst over het spoor naar de bushalte sleurt. Dit is uiteraard niet de bedoeling, maar het neemt niet weg dat hij wel altijd de juiste halte te pakken heeft. Ook als hij de trein aan ziet komen wordt hij helemaal enthousiast en wil het liefst bij een nog rijdende trein al een deur opzoeken. Kortom, veel uitdaging voor hem en mij.
Met de heftige temperaturen van de afgelopen weken was het niet altijd makkelijk voor Siem. De airco is bij ons op het werk in aantocht, maar hij had het zo nu en dan flink moeilijk. Kortom, veel komkommer, water, karnemelk en ingevroren kongen. En veel zwemmen in de rivier.
De vakantie komt dichterbij, op 6 augustus hopen we voor een kleine 2 weken richting oostenrijk te vertrekken. We kijken daar uiteraard al enorm naar uit, heerlijk even rust!
Groet en tot de volgende update, P.
Inmiddels is van het gat in mijn hoofd niet veel meer over dan een lidteken wat er waarschijnlijk wel zal blijven ook. Na die ochtend (waarin we overigens toch nog even naar het ziekenhuis zijn geweest voor controle) vond ik het toch verstandiger om Siem nog wat meer te trainen in het zoeken van treindeuren. Daarbij heb ik de hulp van mijn zus ingeroepen die expert is op dit gebied. Zij reist al jaren met de trein en Victor heeft dit er helemaal in zitten.
Inmiddels ga ik regelmatig met de trein. Vooral 's morgens, want 's middags is de overstaptijd nog veel langer en sta ik bijna een half uur te wachten op mijn trein. Ik bouw het langzaam op omdat het voor Siem ook nieuw is. Die vindt het overigens een geweldige uitdaging. We hebben hem namelijk met behulp van een lekker stuk hondenworst geleerd waar de bushalte is. 's morgens krijgt hij daar nu zijn eten. Dit alles zorgt er voor dat hij me vanuit de trein het liefst over het spoor naar de bushalte sleurt. Dit is uiteraard niet de bedoeling, maar het neemt niet weg dat hij wel altijd de juiste halte te pakken heeft. Ook als hij de trein aan ziet komen wordt hij helemaal enthousiast en wil het liefst bij een nog rijdende trein al een deur opzoeken. Kortom, veel uitdaging voor hem en mij.
Met de heftige temperaturen van de afgelopen weken was het niet altijd makkelijk voor Siem. De airco is bij ons op het werk in aantocht, maar hij had het zo nu en dan flink moeilijk. Kortom, veel komkommer, water, karnemelk en ingevroren kongen. En veel zwemmen in de rivier.
De vakantie komt dichterbij, op 6 augustus hopen we voor een kleine 2 weken richting oostenrijk te vertrekken. We kijken daar uiteraard al enorm naar uit, heerlijk even rust!
Groet en tot de volgende update, P.
donderdag 24 juni 2010 - 09:46:49: Gat in mijn hoofd!
Nee, schrik maar niet, het is niet de schuld van Siem. Maar dit kon ik u toch niet onthouden:
Vanmorgen voor de eerste keer met trein en bus naar Gorinchem gegaan. Stond ik op het station, kwam de trein. Ik op zoek naar een deur, tot er iemand achter me riep: Hier is een deur! Ik draaide me gehaast om (want de deuren begonnen al te piepen), loop ik met mijn hoofd (rechts boven mijn oog) tegen een pilaar. Toen ik in de trein stond had ik wel een hoofd vol bloed en een flinke snee. Zakdoek hield het niet echt, maar gelukkig hadden ze bij de NS hele stevige pleisters. Dus loop ik nu met een grote NS-pleister rond, pffff. Heb ik dat weer?
Nogmaals, het is zeker niet de schuld van Siem, die deed zeker zijn best, maar ik draaide me gewoon iets te snel om in de haast toch nog bij de trein terecht te komen. Enfin, dit soort dingen moeten je ook een keer overkomen en het zal vast niet elke dag gebeuren.
Verder hebben we begin mei een heerlijke korte vakantie in Duitsland gehad in het kader van het 25 jarig huwelijksjubileum van mijn schoonouders. Op 8 mei kwam onze familie naar Duitsland waar we genoten hebben van een bijzonder mooie dag!
Inmiddels ben ik dus volledig werkzaam in Gorinchem en de aanpassing aan de stoep en de aanleg van een oversteekplaats op het industrieterrein is inmiddels gerealiseerd. De afgelopen dagen de route nog een paar keer doorgenomen, maar nogmaals, het reizen per trein vraagt even wat routine. Ook het in 1 keer vinden van de juiste bushalte is nog wat lastig. Vanavond dus nog even naar het station om Siem met behulp van een lekker stukje kaas of komkommer de juiste bushalte aan te leren. En Barbera heeft aangeboden om nog een keer een uurtje treinen te gaan oefenen, daarbij vooral met de bedoeling Siem te trainen in het zoeken van de treindeur.
Ik houd het voor gezien, snel weer aan het werk nu. Echter, dit moest ik even melden! Siem ligt nu tevreden in zijn mand, hij heeft net zijn kluif binnengewerkt en zal ongetwijfeld de rest van de dag gaan slapen.
Pieter.
Vanmorgen voor de eerste keer met trein en bus naar Gorinchem gegaan. Stond ik op het station, kwam de trein. Ik op zoek naar een deur, tot er iemand achter me riep: Hier is een deur! Ik draaide me gehaast om (want de deuren begonnen al te piepen), loop ik met mijn hoofd (rechts boven mijn oog) tegen een pilaar. Toen ik in de trein stond had ik wel een hoofd vol bloed en een flinke snee. Zakdoek hield het niet echt, maar gelukkig hadden ze bij de NS hele stevige pleisters. Dus loop ik nu met een grote NS-pleister rond, pffff. Heb ik dat weer?
Nogmaals, het is zeker niet de schuld van Siem, die deed zeker zijn best, maar ik draaide me gewoon iets te snel om in de haast toch nog bij de trein terecht te komen. Enfin, dit soort dingen moeten je ook een keer overkomen en het zal vast niet elke dag gebeuren.
Verder hebben we begin mei een heerlijke korte vakantie in Duitsland gehad in het kader van het 25 jarig huwelijksjubileum van mijn schoonouders. Op 8 mei kwam onze familie naar Duitsland waar we genoten hebben van een bijzonder mooie dag!
Inmiddels ben ik dus volledig werkzaam in Gorinchem en de aanpassing aan de stoep en de aanleg van een oversteekplaats op het industrieterrein is inmiddels gerealiseerd. De afgelopen dagen de route nog een paar keer doorgenomen, maar nogmaals, het reizen per trein vraagt even wat routine. Ook het in 1 keer vinden van de juiste bushalte is nog wat lastig. Vanavond dus nog even naar het station om Siem met behulp van een lekker stukje kaas of komkommer de juiste bushalte aan te leren. En Barbera heeft aangeboden om nog een keer een uurtje treinen te gaan oefenen, daarbij vooral met de bedoeling Siem te trainen in het zoeken van de treindeur.
Ik houd het voor gezien, snel weer aan het werk nu. Echter, dit moest ik even melden! Siem ligt nu tevreden in zijn mand, hij heeft net zijn kluif binnengewerkt en zal ongetwijfeld de rest van de dag gaan slapen.
Pieter.
maandag 03 mei 2010 - 20:41:00: Veel te doen in huize de Ruijter
De titel zegt denk ik al genoeg. Het zijn hier drukke tijden! Na 8 februari (al weer bijna 3 maanden geleden) is er veel gebeurd. Zo zijn we in februari een weekje (met mijn schoonouders en Anita) op vakantie geweest naar Oberhundem, en dat was me een week. Toen we aan kwamen lag er bijna een meter sneeuw, en de honden hebben het er wel van genomen. Zo hadden we een prachtige opblaasbare slee gekocht waarmee we van bergen konden racen, maar Rodny vond het zo spannend dat zijn baasje op de slee zat dat hij de slee vast wilde pakken. Ja, een hondengebit en een rubberen band gaan niet samen, dus lek was-ie. Verder hebben ze ongelofelijk veel door het park kunnen rennen, vermakelijk om te horen en te zien dat ze vrijwel niet vooruit kwamen omdat ze tot minimaal 30 centimeter diep in de sneeuw zakten.
Ook zijn we nog op een speciale rodelbaan voor sleeën geweest, en daar was op dat moment vrijwel niemand aanwezig. Dus liep ik een meter of 100 naar boven, ging dan op de slee (zo'n plastic ronde schijf) zitten, riep via de portofoon naar Lizette dat ze Siem mocht loslaten en kwam dan naar beneden. Voor ik ook maar halverwege was had Siem mij al bereikt, sprong in zijn woeste enthousiasme half bovenop me en vloog dan samen met mij de berg af. Het was geweldig, een naar je jas happende en grommende hond naastje terwijl je zelf in volle vaart van de berg raasde. We hebben er dan ook smakelijk om gelachen en enorm genoten!
Tussendoor heeft ook de weblog er nog een tijd uitgelegen, om 1 of andere onverklaarbare oorzaak was helemaal niets meer zichtbaar.
Vanaf maart 2010 ben ik niet meer volledig werkzaam in Oud-Beijerland maar ook een gedeelte in Gorinchem. Een nieuwe uitdaging dus voor Siem, want het is een gebouw waar ik zijn hulp altijd nodig heb. Gelukkig is hij een expert in nieuwe omgevingen en hij heeft z'n plekkie al helemaal gevonden. De roete per OV is nog een geschiedenis opzich, op dit moment is het zo dat er eerst een veilige oversteekplaats moet worden gerealiseerd voordat ik fatsoenlijk van de bus naar het industrieterrein kan lopen. Daarover ben ik nu dus in gesprek met de gemeente Gorinchem.
In maart zijn we ook een paar keer met Siem naar het bos geweest, daarbij was ook Wisper van de partij. Mijn ouders zijn sinds kort opvanggezin voor het KNGF en Wisper was dus hun eerste opvanghond. Man, wat was dat genieten, Wisper en Siem samen in het zeisterbos, als gekken achter elkaar aan rennend, samen een team vormend om andere honden gek te maken en op te jagen, we hebben er van kunnen smullen! En ja, zo'n Labrador van nog geen 2 is wel 1 brok energie en ontstuimigheid!
In april zijn we een weekend naar een nicht van Lizette en haar man (in Staphorst) geweest, zij wonen met hun zoontje van 3 maanden in een huis midden in het bos. Het was bijzonder gezellig en daarnaast hebben we ook enorm genoten van de mooie omgeving, en Siem natuurlijk van een paar uur per dag wandelen in het bos! Bovendien was het weer werkelijk prachtig!
Op dit moment zijn we druk met het voorbereiden van allerlei zaken voor het huwelijksjubileum van mijn schoonouders (komende week), een bevrijdingsconcert (a.s. woensdag) en allerlei andere zaken. Het geleidewerk van Siem kent z'n ups en z'n downs. De overhangende takken komen weer in beeld en daar heeft meneer veel moeite mee, zijn baas niet, behalve als hij er tegenaan loopt! :P
Ik heb een paar foto's voor op de website binnen van onze bruiloft, dat mag ook wel, want het is vrijdag a.s. al weer een jaar geleden!!!! Niet te geloven, wat kan een jaar toch snel gaan. In ieder geval, ik plaats even een update zodra ze op de server staan.
Verder ben ik sinds kort actief op twitter onder de naam 'pieterder'. Zo vaak schrijf ik nu ook weer niet, maar voor wie het leuk vindt om me te volgen....
Groeten en een poot van Siem!!!
Ook zijn we nog op een speciale rodelbaan voor sleeën geweest, en daar was op dat moment vrijwel niemand aanwezig. Dus liep ik een meter of 100 naar boven, ging dan op de slee (zo'n plastic ronde schijf) zitten, riep via de portofoon naar Lizette dat ze Siem mocht loslaten en kwam dan naar beneden. Voor ik ook maar halverwege was had Siem mij al bereikt, sprong in zijn woeste enthousiasme half bovenop me en vloog dan samen met mij de berg af. Het was geweldig, een naar je jas happende en grommende hond naastje terwijl je zelf in volle vaart van de berg raasde. We hebben er dan ook smakelijk om gelachen en enorm genoten!
Tussendoor heeft ook de weblog er nog een tijd uitgelegen, om 1 of andere onverklaarbare oorzaak was helemaal niets meer zichtbaar.
Vanaf maart 2010 ben ik niet meer volledig werkzaam in Oud-Beijerland maar ook een gedeelte in Gorinchem. Een nieuwe uitdaging dus voor Siem, want het is een gebouw waar ik zijn hulp altijd nodig heb. Gelukkig is hij een expert in nieuwe omgevingen en hij heeft z'n plekkie al helemaal gevonden. De roete per OV is nog een geschiedenis opzich, op dit moment is het zo dat er eerst een veilige oversteekplaats moet worden gerealiseerd voordat ik fatsoenlijk van de bus naar het industrieterrein kan lopen. Daarover ben ik nu dus in gesprek met de gemeente Gorinchem.
In maart zijn we ook een paar keer met Siem naar het bos geweest, daarbij was ook Wisper van de partij. Mijn ouders zijn sinds kort opvanggezin voor het KNGF en Wisper was dus hun eerste opvanghond. Man, wat was dat genieten, Wisper en Siem samen in het zeisterbos, als gekken achter elkaar aan rennend, samen een team vormend om andere honden gek te maken en op te jagen, we hebben er van kunnen smullen! En ja, zo'n Labrador van nog geen 2 is wel 1 brok energie en ontstuimigheid!
In april zijn we een weekend naar een nicht van Lizette en haar man (in Staphorst) geweest, zij wonen met hun zoontje van 3 maanden in een huis midden in het bos. Het was bijzonder gezellig en daarnaast hebben we ook enorm genoten van de mooie omgeving, en Siem natuurlijk van een paar uur per dag wandelen in het bos! Bovendien was het weer werkelijk prachtig!
Op dit moment zijn we druk met het voorbereiden van allerlei zaken voor het huwelijksjubileum van mijn schoonouders (komende week), een bevrijdingsconcert (a.s. woensdag) en allerlei andere zaken. Het geleidewerk van Siem kent z'n ups en z'n downs. De overhangende takken komen weer in beeld en daar heeft meneer veel moeite mee, zijn baas niet, behalve als hij er tegenaan loopt! :P
Ik heb een paar foto's voor op de website binnen van onze bruiloft, dat mag ook wel, want het is vrijdag a.s. al weer een jaar geleden!!!! Niet te geloven, wat kan een jaar toch snel gaan. In ieder geval, ik plaats even een update zodra ze op de server staan.
Verder ben ik sinds kort actief op twitter onder de naam 'pieterder'. Zo vaak schrijf ik nu ook weer niet, maar voor wie het leuk vindt om me te volgen....
Groeten en een poot van Siem!!!
maandag 08 februari 2010 - 21:20:00: Korte update
Het is al weer ruim 3 maanden! geleden dat ik voor het laatst iets schreef. Gelukkig gaf ik de vorige keer al aan dat ik niets kon beloven als het om de log gaat, en dat komt dus maar weer eens uit. Het zou eigenlijk een kwestie moeten zijn van wekelijks bijhouden, maar daar kom ik nu eenmaal niet aan toe.
De afgelopen maanden zijn eigenlijk best wel goed verlopen. Tot en met eind november heeft Siem zich van zijn beste kant laten zien, hij leverde vakwerk en maakte een beheerste indruk. Ook tijdens het nazorgbezoek van het KNGF liet hij zien waarom ze hem een geleidehond noemen. Echter, begin december ging de knop om, en dat heeft best wel even geduurd, waarschijnlijk ook in combinatie met alle sneeuw en gladheid. De sneeuw vindt Siem werkelijk het einde, hij rolt en springt er in rond alsof hij het nog nooit gezien heeft. Maar na een paar dagen wordt het een glibberboel en dan wordt meneer, netals zijn baasje, een tikkie onzeker. Siem is dan ook nog eens zo dat hij niet precies weet wat de bedoeling is: Moet ik nou stoppen voor een grote berg met sneeuw of geeft die berg wel mee en kan ik er volaan overheen banjeren? Dat zorgde dus nogal eens voor lastige situaties en een gefrustreerde baas. Kortom, december was een mindere maand wat het geleidewerk betreft. Ongetwijfeld heeft dat ook te maken met mijzelf, omdat ik een slechte werkprestatie niet echt kan waarderen en dit blijkbaar toch invloed heeft op mijn stemming en zijn manier van werken. Snel vergeten dus!
De vuurwerktijd zijn we gelukkig zonder kleerscheuren doorgekomen, Siem was absoluut niet bang en het interesseerde hem gelukkig niet veel. op oudejaarsavond heb ik hem 's avonds om 11:00 uur uitgelaten en daarna is hij lekker zijn mandje ingekropen, om 12 uur kreeg hij een lekker bot zodat hij totaal geen aandacht had voor wat er om hem heen gebeurde.
In januari ging de knop ineens om, en dat was een bijzondere gewaarwording. Op een zondag (begin Januari) was ik na de kerk even mee gegaan met Jan de Winter. Toen ik tegen etenstijd naar huis wilde bood Jan notabene aan om met me mee te lopen, maar dat leek me niet nodig, Siem had die route inmiddels al verschillende malen gelopen. Maar toen hij op een gegeven moment ergens naar links moest ging hij naar rechts. Maar meneer ging recht op zijn doel af (zo leek het tenminste). Op een gegeven moment kwam ik bij een doorgaande weg en kwam er achter dat die langs de rivier lag. Maar ik dacht, geen haast, we komen er wel. Ik langs de rivier een eind gelopen, toen allemaal binnenstraatjes tot ik ergens de klok hoorde slaan van de Grote Kerk, een heel eind achter me. Toen ben ik die richting maar ingeslagen, straat in, straat uit. Op een gegeven moment een dijk af, ik dacht, hé, dat lijkt er wel op. Nu komen we in de buurt. Kreeg ik nog een smsje van een vriend, of ik aan de wandel was, ik was bij hem langsgekomen. Toen ik na verloop van tijd ergens stoplichten hoorde dacht ik, daar maar op af. Ik heb aan iemand gevraagd welke straat dit was en die had het over de Rembrandlaan. Ja, dat is zo ongeveer de langste doorgaande weg van Sliedrecht!
Ik dacht, laten we maar door lopen. Net toen ik na een paar honderd meter het idee had van: Laat ik nu maar eens iemand bellen kwam ik op bekend terrein, bij de Rabobank, dat hoorde ik aan de geluiden van de pinautomaat en ik voelde het aan de stoep. Nou, toen was ik zo thuis, Siem kreeg het ook in de gaten en de laatste 3 minuten sleurde hij me over straat, hij sprong met geweld tegen de voordeur, gaf me een paar enorme likken in mijn gezicht en sprong bijna tot aan mijn schouders, zo van: Je bent thuis baas!!!!
Ik vond het wel een uitdaging, een uurtje door Sliedrecht zwerven, zonder te weten waar je ergens zit. Inmiddels heb ik wel een telefoon met ingebouwde GPS-ontvanger, dus zoiets zal me niet zomaar meer gebeuren!
Na dit voorval was voor ons beiden (Siem en ik) maar weer eens al te duidelijk dat we niet zonder elkaar kunnen, en sinds een week of 4 gaat het geleidewerk dus al weer een stuk beter, hoewel de gladheid een verzoeking blijft om samen door te komen!
Over anderhalve week hopen we op vakantie te gaan naar Duitsland waar Siem en Rodny zich ongetwijfeld helemaal te buiten zullen gaan in het park en bos. Daar hoop ik t.z.t. zeker een verslag van te geven.
Groeten,
Pieter.
De afgelopen maanden zijn eigenlijk best wel goed verlopen. Tot en met eind november heeft Siem zich van zijn beste kant laten zien, hij leverde vakwerk en maakte een beheerste indruk. Ook tijdens het nazorgbezoek van het KNGF liet hij zien waarom ze hem een geleidehond noemen. Echter, begin december ging de knop om, en dat heeft best wel even geduurd, waarschijnlijk ook in combinatie met alle sneeuw en gladheid. De sneeuw vindt Siem werkelijk het einde, hij rolt en springt er in rond alsof hij het nog nooit gezien heeft. Maar na een paar dagen wordt het een glibberboel en dan wordt meneer, netals zijn baasje, een tikkie onzeker. Siem is dan ook nog eens zo dat hij niet precies weet wat de bedoeling is: Moet ik nou stoppen voor een grote berg met sneeuw of geeft die berg wel mee en kan ik er volaan overheen banjeren? Dat zorgde dus nogal eens voor lastige situaties en een gefrustreerde baas. Kortom, december was een mindere maand wat het geleidewerk betreft. Ongetwijfeld heeft dat ook te maken met mijzelf, omdat ik een slechte werkprestatie niet echt kan waarderen en dit blijkbaar toch invloed heeft op mijn stemming en zijn manier van werken. Snel vergeten dus!
De vuurwerktijd zijn we gelukkig zonder kleerscheuren doorgekomen, Siem was absoluut niet bang en het interesseerde hem gelukkig niet veel. op oudejaarsavond heb ik hem 's avonds om 11:00 uur uitgelaten en daarna is hij lekker zijn mandje ingekropen, om 12 uur kreeg hij een lekker bot zodat hij totaal geen aandacht had voor wat er om hem heen gebeurde.
In januari ging de knop ineens om, en dat was een bijzondere gewaarwording. Op een zondag (begin Januari) was ik na de kerk even mee gegaan met Jan de Winter. Toen ik tegen etenstijd naar huis wilde bood Jan notabene aan om met me mee te lopen, maar dat leek me niet nodig, Siem had die route inmiddels al verschillende malen gelopen. Maar toen hij op een gegeven moment ergens naar links moest ging hij naar rechts. Maar meneer ging recht op zijn doel af (zo leek het tenminste). Op een gegeven moment kwam ik bij een doorgaande weg en kwam er achter dat die langs de rivier lag. Maar ik dacht, geen haast, we komen er wel. Ik langs de rivier een eind gelopen, toen allemaal binnenstraatjes tot ik ergens de klok hoorde slaan van de Grote Kerk, een heel eind achter me. Toen ben ik die richting maar ingeslagen, straat in, straat uit. Op een gegeven moment een dijk af, ik dacht, hé, dat lijkt er wel op. Nu komen we in de buurt. Kreeg ik nog een smsje van een vriend, of ik aan de wandel was, ik was bij hem langsgekomen. Toen ik na verloop van tijd ergens stoplichten hoorde dacht ik, daar maar op af. Ik heb aan iemand gevraagd welke straat dit was en die had het over de Rembrandlaan. Ja, dat is zo ongeveer de langste doorgaande weg van Sliedrecht!
Ik dacht, laten we maar door lopen. Net toen ik na een paar honderd meter het idee had van: Laat ik nu maar eens iemand bellen kwam ik op bekend terrein, bij de Rabobank, dat hoorde ik aan de geluiden van de pinautomaat en ik voelde het aan de stoep. Nou, toen was ik zo thuis, Siem kreeg het ook in de gaten en de laatste 3 minuten sleurde hij me over straat, hij sprong met geweld tegen de voordeur, gaf me een paar enorme likken in mijn gezicht en sprong bijna tot aan mijn schouders, zo van: Je bent thuis baas!!!!
Ik vond het wel een uitdaging, een uurtje door Sliedrecht zwerven, zonder te weten waar je ergens zit. Inmiddels heb ik wel een telefoon met ingebouwde GPS-ontvanger, dus zoiets zal me niet zomaar meer gebeuren!
Na dit voorval was voor ons beiden (Siem en ik) maar weer eens al te duidelijk dat we niet zonder elkaar kunnen, en sinds een week of 4 gaat het geleidewerk dus al weer een stuk beter, hoewel de gladheid een verzoeking blijft om samen door te komen!
Over anderhalve week hopen we op vakantie te gaan naar Duitsland waar Siem en Rodny zich ongetwijfeld helemaal te buiten zullen gaan in het park en bos. Daar hoop ik t.z.t. zeker een verslag van te geven.
Groeten,
Pieter.
dinsdag 27 oktober 2009 - 22:40:00: Te lang geleden!
Ik moet me diep schamen! Het laatste bericht op 20 mei, ruim 5 maanden geleden, iedereen zal wel denken: Heeft-ie het zo druk? Nouja, er is genoeg te doen, ik verveel me zeker niet! Maar om nu te zeggen dat er echt schokkend nieuws is...
Allereerst: Het getrouwde leven bevalt geweldig, het is heerlijk om altijd bij elkaar te zijn (nouja, altijd, met al die nachtdiensten van mijn vrouwtje...). Maar je hebt je eigen huis, je eigen stekkie, en nogmaals, dat bevalt geweldig! Ook Siem heeft het enorm naar zijn zin en het huis is voor hem echt eigen grondgebied (hij blijft enorm waaks). Als wij op zondag een keer samen naar de kerk gaan komen er regelmatig mensen voorbij met hoeden op, hij vindt het nog steeds een sport om daar hard naar te blaffen, met zijn voorpoten in de vensterbank (uiteraard)!
Ook de omgeving van ons huis kent hij inmiddels verbazend goed. Dus, wil ik naar de kerk, dan hoef ik hem dat alleen maar te vertellen en hij kiest automatisch de juiste route. En dat is met meerdere plaatsen zo. in zijn werk blijft hij elke keer weer enthousiast, maar ook ondeugend en soms onoplettend, zodat ik zeker in het begin vaak overhangende takken mee pikte. Ook is meneer erg snel afgeleid door andere honden. Dat blijft vervelend, want in een nieuwe buurt kun je niet iedereen met een hond zomaar voorbij lopen. Uiteraard blijft hij erg kieskeurig in de plaatsen waar hij plast, een plasplek moet voor Siem vooral een plaats zijn waar zo veel mogelijk honden langs komen en kunnen snuffelen. Bij voorkeur dus een lantaarnpaal, struikje of een boom.
In de zomer hebben we vrijwel elke avond een rondje met hem gefietst over een open fietspad bij ons in de buurt, links en rechts gras, dus Siem kon dan los en had lekker de vrijheid. Dan is het wel heel jammer dat iemand zo vriendelijk is geweest om zijn hamburger met veel saus van de MAC op straat te deponeren. Het vervolg laat zich raden, Siem smulde er heerlijk van. De volgende morgen was hij toen ik beneden kwam wel erg zenuwachtig en hij moest dus erg nodig...
In de tuin heeft Siem het heerlijk naar zijn zin met allerlei soorten balletjes. Tennisballen staan voor hem op nummer 1! Meneer blijft echter eigenwijs en houdt zich soms liever bezig met het eten van takjes, blaadjes of pruimen, want in de zomer hingen die er genoeg. Gelukkig is de pruimenboom op een mooie zomeravond helemaal kaalgeplukt, resultaat, 5 emmers pruimen. NIet voor ons, want wij lusten ze niet...
Afgelopen zomer hebben we ook weer een groot aantal concerten opgenomen. Siem heeft er een flink aantal bijgewoond, voornamelijk in de Grote Kerk van Gorinchem waar ze inmiddels helemaal dol op hem zijn.
In september zijn we heerlijk op vakantie geweest, 1 week in Oldebroek en 1 week in Borger (Drenthe). Vooral in de laatste week heeft Siem heel veel los gelopen, niet alleen tijdens wandelingen maar ook tijdens fietsroutes. We hadden een tandem gehuurd waar we uiteraard ook flink gebruik van hebben gemaakt. Zijn conditie is zo goed dat we met gemak een tochtje van 10 tot 15 kilometer konden maken, dan moet je uiteraard niet te hard fietsen!
Barbera en Marien zijn ook nog een dag geweest, uiteraard met Victor. De honden hebben ruim een uur in het bos gelopen, achter takken en balletjes aan, regelmatig vechtend of stoeiend om een dikke tak (of moet ik zeggen een halve boom?)
Afgelopen zaterdag (24 oktober) hadden we weer een geleidehondenwandeling op het strand, dit keer met ongeveer 30 honden. Het was een ware belevenis, niet alleen voor de honden maar ook voor de mensen! Siem heeft zich vooral vermaakt met Victor en Dacha, die laatste is een klein zwart Labradorteefje. Want wat is er nu leuker dan een oude voetbal op het strand ontdekken en daar met z'n driën steeds om vechten? Achter elkaar rennen en zwemmen, ze waren aan elkaar gewaagd en de bal verwisselde dan ook regelmatig van hond!
Zie onderstaand filmpje:
http://www.youtube.com/watch?v=7Qkqe6VU6w4
Goed, voor nu genoeg gezegd. Ja, ik ga niet zeggen: Ik houd jullie op de hoogte, want waarschijnlijk maak ik dat toch weer niet waar, maar ik doe mijn best!
Groetjes,
PIeter
Allereerst: Het getrouwde leven bevalt geweldig, het is heerlijk om altijd bij elkaar te zijn (nouja, altijd, met al die nachtdiensten van mijn vrouwtje...). Maar je hebt je eigen huis, je eigen stekkie, en nogmaals, dat bevalt geweldig! Ook Siem heeft het enorm naar zijn zin en het huis is voor hem echt eigen grondgebied (hij blijft enorm waaks). Als wij op zondag een keer samen naar de kerk gaan komen er regelmatig mensen voorbij met hoeden op, hij vindt het nog steeds een sport om daar hard naar te blaffen, met zijn voorpoten in de vensterbank (uiteraard)!
Ook de omgeving van ons huis kent hij inmiddels verbazend goed. Dus, wil ik naar de kerk, dan hoef ik hem dat alleen maar te vertellen en hij kiest automatisch de juiste route. En dat is met meerdere plaatsen zo. in zijn werk blijft hij elke keer weer enthousiast, maar ook ondeugend en soms onoplettend, zodat ik zeker in het begin vaak overhangende takken mee pikte. Ook is meneer erg snel afgeleid door andere honden. Dat blijft vervelend, want in een nieuwe buurt kun je niet iedereen met een hond zomaar voorbij lopen. Uiteraard blijft hij erg kieskeurig in de plaatsen waar hij plast, een plasplek moet voor Siem vooral een plaats zijn waar zo veel mogelijk honden langs komen en kunnen snuffelen. Bij voorkeur dus een lantaarnpaal, struikje of een boom.
In de zomer hebben we vrijwel elke avond een rondje met hem gefietst over een open fietspad bij ons in de buurt, links en rechts gras, dus Siem kon dan los en had lekker de vrijheid. Dan is het wel heel jammer dat iemand zo vriendelijk is geweest om zijn hamburger met veel saus van de MAC op straat te deponeren. Het vervolg laat zich raden, Siem smulde er heerlijk van. De volgende morgen was hij toen ik beneden kwam wel erg zenuwachtig en hij moest dus erg nodig...
In de tuin heeft Siem het heerlijk naar zijn zin met allerlei soorten balletjes. Tennisballen staan voor hem op nummer 1! Meneer blijft echter eigenwijs en houdt zich soms liever bezig met het eten van takjes, blaadjes of pruimen, want in de zomer hingen die er genoeg. Gelukkig is de pruimenboom op een mooie zomeravond helemaal kaalgeplukt, resultaat, 5 emmers pruimen. NIet voor ons, want wij lusten ze niet...
Afgelopen zomer hebben we ook weer een groot aantal concerten opgenomen. Siem heeft er een flink aantal bijgewoond, voornamelijk in de Grote Kerk van Gorinchem waar ze inmiddels helemaal dol op hem zijn.
In september zijn we heerlijk op vakantie geweest, 1 week in Oldebroek en 1 week in Borger (Drenthe). Vooral in de laatste week heeft Siem heel veel los gelopen, niet alleen tijdens wandelingen maar ook tijdens fietsroutes. We hadden een tandem gehuurd waar we uiteraard ook flink gebruik van hebben gemaakt. Zijn conditie is zo goed dat we met gemak een tochtje van 10 tot 15 kilometer konden maken, dan moet je uiteraard niet te hard fietsen!
Barbera en Marien zijn ook nog een dag geweest, uiteraard met Victor. De honden hebben ruim een uur in het bos gelopen, achter takken en balletjes aan, regelmatig vechtend of stoeiend om een dikke tak (of moet ik zeggen een halve boom?)
Afgelopen zaterdag (24 oktober) hadden we weer een geleidehondenwandeling op het strand, dit keer met ongeveer 30 honden. Het was een ware belevenis, niet alleen voor de honden maar ook voor de mensen! Siem heeft zich vooral vermaakt met Victor en Dacha, die laatste is een klein zwart Labradorteefje. Want wat is er nu leuker dan een oude voetbal op het strand ontdekken en daar met z'n driën steeds om vechten? Achter elkaar rennen en zwemmen, ze waren aan elkaar gewaagd en de bal verwisselde dan ook regelmatig van hond!
Zie onderstaand filmpje:
http://www.youtube.com/watch?v=7Qkqe6VU6w4
Goed, voor nu genoeg gezegd. Ja, ik ga niet zeggen: Ik houd jullie op de hoogte, want waarschijnlijk maak ik dat toch weer niet waar, maar ik doe mijn best!
Groetjes,
PIeter
woensdag 20 mei 2009 - 11:15:18: De trouwdag en vakantie
En toen waren we ineens 3 weken, een trouwdag, huwelijksreis en een paar vakantiedagen verder! Hoog tijd voor een verslagje.
De trouwdag was echt de meest bijzondere dag uit ons leven. Een heerlijke dag die erg ontspannen en zeker niet gehaast verliep. Het was een geweldige dag met vrienden, familie en veel bekenden.
Jan van der Hel heeft 's morgens voor Siem gezorgd, dat wil zeggen: Hij heeft hem meegenomen tijdens het maken van de foto's (ja, er zijn ook nog mooie solo-foto's van Siem gemaakt) en daarnaa heeft hij Siem bij Anita Harmans in Dordrecht gebracht. Hij is daar heel goed verzorgd en heeft het er erg goed gehad. Ik begreep van Anita dat hij wel erg chagrijnig was en niet echt wilde spelen, dit was ook wel te merken toen wij hem vrijdagmiddag aan het begin van de middag op kwamen halen. Hij was helemaal door het dolle heen!
Wat betreft de trouwdag: De prechtigheden in gemeentehuis en kerk waren erg indrukwekkend en 's avonds hadden we een heel gezellig dinner en een geweldige receptie.
Vorige week woensdag zijn we voor 5 dagen naar Duitsland geweest, het bekende plekje, we hebben genoten van een rustige vakantie en Siem heeft vooral heel veel los gelopen in het bos en park, dus zijn hart op kkunnen halen.
Er staan enkele foto's van de trouwdag in het fotoalbum, er volgen er binnenkort nog meer.
Siem heeft in Sliedrecht helemaal zijn draai gevonden. Het is verbazend om te zien hoe goed hij overal de weg weet! Het is inmiddels al een paar keer voorgevallen dat ik absoluut niet meer wist waar ik was, maar bij een simpel: 'Siem, we gaan naar huis, zoek het huis' zett hij er direct een flinke gang in en bracht hij me direct naar huis. Hoe dichter we bij huis kwamen hoe harder hij aan de beugel trok en als hij me dan uiteindelijk in vliegende vaart op het tuinpad had gebracht sprong hij met zijn voorpoten tegen de voordeur. Ik hoef me dus niet druk te maken over de weg, want Siem weet altijd de weg terug naar huis. Ook in huis heeft hij zijn draai nu helemaal gevonden.
Groetjes en een poot van Siem (die hier heerlijk in zijn mand op mijn werkkamer ligt!
De trouwdag was echt de meest bijzondere dag uit ons leven. Een heerlijke dag die erg ontspannen en zeker niet gehaast verliep. Het was een geweldige dag met vrienden, familie en veel bekenden.
Jan van der Hel heeft 's morgens voor Siem gezorgd, dat wil zeggen: Hij heeft hem meegenomen tijdens het maken van de foto's (ja, er zijn ook nog mooie solo-foto's van Siem gemaakt) en daarnaa heeft hij Siem bij Anita Harmans in Dordrecht gebracht. Hij is daar heel goed verzorgd en heeft het er erg goed gehad. Ik begreep van Anita dat hij wel erg chagrijnig was en niet echt wilde spelen, dit was ook wel te merken toen wij hem vrijdagmiddag aan het begin van de middag op kwamen halen. Hij was helemaal door het dolle heen!
Wat betreft de trouwdag: De prechtigheden in gemeentehuis en kerk waren erg indrukwekkend en 's avonds hadden we een heel gezellig dinner en een geweldige receptie.
Vorige week woensdag zijn we voor 5 dagen naar Duitsland geweest, het bekende plekje, we hebben genoten van een rustige vakantie en Siem heeft vooral heel veel los gelopen in het bos en park, dus zijn hart op kkunnen halen.
Er staan enkele foto's van de trouwdag in het fotoalbum, er volgen er binnenkort nog meer.
Siem heeft in Sliedrecht helemaal zijn draai gevonden. Het is verbazend om te zien hoe goed hij overal de weg weet! Het is inmiddels al een paar keer voorgevallen dat ik absoluut niet meer wist waar ik was, maar bij een simpel: 'Siem, we gaan naar huis, zoek het huis' zett hij er direct een flinke gang in en bracht hij me direct naar huis. Hoe dichter we bij huis kwamen hoe harder hij aan de beugel trok en als hij me dan uiteindelijk in vliegende vaart op het tuinpad had gebracht sprong hij met zijn voorpoten tegen de voordeur. Ik hoef me dus niet druk te maken over de weg, want Siem weet altijd de weg terug naar huis. Ook in huis heeft hij zijn draai nu helemaal gevonden.
Groetjes en een poot van Siem (die hier heerlijk in zijn mand op mijn werkkamer ligt!
dinsdag 28 april 2009 - 23:26:00: Het is bijna zo ver!
Het is nu echt aftellen geblazen! Over ruim een week is het al 7 mei, onze trouwdag. Alles is geregeld en we kijken er enorm naar uit! Het is nog steeds moeilijk voor te stellen dat het al zo snel zo ver is, maar dat komt op de bewuste dag zelf wel!
Ook het huis is klaar! Er zijn bergen werk verzet en we zijn heel blij met het resultaat! Alles is ingericht en staat op z'n plek. Ja, behalve dan nog een boel spullen die we deze week nog aan het verhuizen zijn. Ik ben mijn bureau aan het inrichten en we zijn nog veel aan het ordenen en opruimen, maar het huis opzich is helemaal klaar! We zijn er enorm gelukkig mee!
Ja, Siem, hij vindt het geweldig, is al helemaal bekend met het huis en alles er omheen. Loopt graag in de (inmiddels helemaal voltooide) tuin en heeft al een prachtig plekje gevonden waar hij tegen een boom kan plassen! In huis is hij soms nog wel erg schrikkerig en waaks, maar ook dat wordt langzaam steeds minder.
Inmiddels hebben Lizette en ik de buurt al aardig kunnen verkennen en ken ik de omgeving dus al heel aardig. Vorige week heeft Siem in tuig gewerkt tijdens een grote uitlaatronde, Lizette liep er achter. Hij leverde keurig werk af en gaf alle zebra's steeds netjes aan. Toen ik hem een paar straten voordat we thuis waren vertelde dat hij het huis moest zoeken ging meneer in de zesde versnelling en Lizette kon ons niet eens bijhouden. Hij sleurde me haast het tuinpad op, een geweldige ervaring. Ik hoef niet bang te zijn dat ik verdwaal, met hond en gps kom ik er wel. Het zal de komende tijd natuurlijk nog heel intensief worden om alle routes te leren, we wachten rustig af!
Vorige week zijn we bij Anita Harmans en haar gezin geweest, Siem gaat daar tijdens onze trouwdag (na het maken van de foto's) naar toe. Het was leuk om kennis met hen te maken, met Dolby klikte het meteen en Siem voelde zich erg op zijn gemak! We vinden het belangrijk dat Siem tijdens de trouwdag wel een heel goed onderdak heeft en dat hebben we nu zeker gevonden!
Foto's: Daar zit iedereen ongetwijfeld om te springen. We hebben een aantal foto's van het huis gemaakt en ik heb ook al een album-systeem klaar. Daar worden deze week foto's in gezet zodat iedereen ze kan bekijken. Probeer de site dus in de gaten te houden!
Uiteraard komt er na 7 mei nog wel een verslag op de web-log. Maar de week na ons trouwen gaan we eerst genieten van een heerlijke vakantie in Duitsland!
Groetjes en een poot van Siem!
Ook het huis is klaar! Er zijn bergen werk verzet en we zijn heel blij met het resultaat! Alles is ingericht en staat op z'n plek. Ja, behalve dan nog een boel spullen die we deze week nog aan het verhuizen zijn. Ik ben mijn bureau aan het inrichten en we zijn nog veel aan het ordenen en opruimen, maar het huis opzich is helemaal klaar! We zijn er enorm gelukkig mee!
Ja, Siem, hij vindt het geweldig, is al helemaal bekend met het huis en alles er omheen. Loopt graag in de (inmiddels helemaal voltooide) tuin en heeft al een prachtig plekje gevonden waar hij tegen een boom kan plassen! In huis is hij soms nog wel erg schrikkerig en waaks, maar ook dat wordt langzaam steeds minder.
Inmiddels hebben Lizette en ik de buurt al aardig kunnen verkennen en ken ik de omgeving dus al heel aardig. Vorige week heeft Siem in tuig gewerkt tijdens een grote uitlaatronde, Lizette liep er achter. Hij leverde keurig werk af en gaf alle zebra's steeds netjes aan. Toen ik hem een paar straten voordat we thuis waren vertelde dat hij het huis moest zoeken ging meneer in de zesde versnelling en Lizette kon ons niet eens bijhouden. Hij sleurde me haast het tuinpad op, een geweldige ervaring. Ik hoef niet bang te zijn dat ik verdwaal, met hond en gps kom ik er wel. Het zal de komende tijd natuurlijk nog heel intensief worden om alle routes te leren, we wachten rustig af!
Vorige week zijn we bij Anita Harmans en haar gezin geweest, Siem gaat daar tijdens onze trouwdag (na het maken van de foto's) naar toe. Het was leuk om kennis met hen te maken, met Dolby klikte het meteen en Siem voelde zich erg op zijn gemak! We vinden het belangrijk dat Siem tijdens de trouwdag wel een heel goed onderdak heeft en dat hebben we nu zeker gevonden!
Foto's: Daar zit iedereen ongetwijfeld om te springen. We hebben een aantal foto's van het huis gemaakt en ik heb ook al een album-systeem klaar. Daar worden deze week foto's in gezet zodat iedereen ze kan bekijken. Probeer de site dus in de gaten te houden!
Uiteraard komt er na 7 mei nog wel een verslag op de web-log. Maar de week na ons trouwen gaan we eerst genieten van een heerlijke vakantie in Duitsland!
Groetjes en een poot van Siem!
woensdag 18 maart 2009 - 23:30:00: Aftellen!!!!
Even een korte update!
De verbouwing begint langzaam maar zeker op z'n eind te lopen. Er is de afgelopen maanden keihard gewerkt en ook de komende weken zal dit niet anders zijn! Maar het eind komt langzaam aan in zicht en we kijken er enorm naar uit. Ja, 7 mei komt snel dichterbij.
Siem is blij dat hij sinds ongeveer een week weer in de opgehoogde en vernieuwde achtertuin terecht kan! Over Siem gesproken, hij is de laatste tijd erg goed bezig! Siem en Victor zullen elkaar enorm gaan missen, dat is nu al duidelijk. Het is niet te geloven hoe dol die beesten op elkaar zijn.
Vrijdag 13-03 waren we 's avonds even in het Kralingse Bos. We hebben daar ineens een hele andere Siem gezien, Siem die door beekjes rende, honden, eenden, ganzen en duiven op probeerde te jagen en zich helemaal te buiten ging. Hij had het duidelijk even nodig!
Binnenkort meer!
Groetjes,
Pieter.
De verbouwing begint langzaam maar zeker op z'n eind te lopen. Er is de afgelopen maanden keihard gewerkt en ook de komende weken zal dit niet anders zijn! Maar het eind komt langzaam aan in zicht en we kijken er enorm naar uit. Ja, 7 mei komt snel dichterbij.
Siem is blij dat hij sinds ongeveer een week weer in de opgehoogde en vernieuwde achtertuin terecht kan! Over Siem gesproken, hij is de laatste tijd erg goed bezig! Siem en Victor zullen elkaar enorm gaan missen, dat is nu al duidelijk. Het is niet te geloven hoe dol die beesten op elkaar zijn.
Vrijdag 13-03 waren we 's avonds even in het Kralingse Bos. We hebben daar ineens een hele andere Siem gezien, Siem die door beekjes rende, honden, eenden, ganzen en duiven op probeerde te jagen en zich helemaal te buiten ging. Hij had het duidelijk even nodig!
Binnenkort meer!
Groetjes,
Pieter.
maandag 19 januari 2009 - 22:59:00: Druk, druk, druk!
De voorbereidingen voor de trouwdag zijn in volle gang. Verder begint de verbouwing aardig op te schieten (we gaan binnenkort beginnen met het schilderwerk). Er lopen nog een aantal opnameprojecten, en dan is er ook nog een geleidehond die graag wil spelen en lekker uitgelaten wil worden. Kortom, we hebben genoeg te doen. Gelukkig begint het er nu in het huis heel erg op te lijken en gaan we richting afwerking, en dat geeft de burger moed! In december is Renate van het KNGF langs geweest omdat het met het geleidewerk van Siem niet zo lekker liep. Dat was echter een al weer paar weken terug, en toen Renate er was deed hij het voortreffelijk. Gelukkig heb ik een aantal zeer waardevolle tips gekregen en sinds dien gaat het geleidewerk erg goed, Siem is redelijk precies en doet erg zijn best. Ja, de glippertjes en slordigheden blijven nog wel eens hangen, maar dat mag geen naam hebben. En ja, er is altijd wel een keer een dag waarop het even wat minder gaat en meneer even stevig aangepakt moet worden. Sinds 2 weken zijn we van het speciale hypo-allergeen voer weer overgestapt op normaal voer, niet alleen vanwege de prijs maar ook omdat het de laatste tijd erg goed ging met zijn oren. Nu maar afwachten hoe dit zich gaat ontwikkelen. Verder kunnen Siem en Victor het nog steeds erg goed vinden, ze vliegen regelmatig als gekken achter elkaar aan door de tuin, daarom heeft mijn vader inmiddels weer een hek om de tuin gezet omdat er van het gras helemaal niets meer over was.
De vuurwerktijd zijn we zonder kleerscheuren doorgekomen, Siem is absoluut niet bang en liet het lekker over zich heen komen.
Ja, het blijft allemaal wat algemeen, maar ik hoop over een tijdje weer wat meer te kunnen schrijven. Uiteraard komt er t.z.t. een verslag van de trouwdag en alles daar omheen. Hetzelfde geldt voor foto's die ik t.z.t. op de website hoop te plaatsen. Tot de volgende keer!
De vuurwerktijd zijn we zonder kleerscheuren doorgekomen, Siem is absoluut niet bang en liet het lekker over zich heen komen.
Ja, het blijft allemaal wat algemeen, maar ik hoop over een tijdje weer wat meer te kunnen schrijven. Uiteraard komt er t.z.t. een verslag van de trouwdag en alles daar omheen. Hetzelfde geldt voor foto's die ik t.z.t. op de website hoop te plaatsen. Tot de volgende keer!
maandag 03 november 2008 - 20:15:53: Even een update
Ik moet me eigenlijk schamen, op 6 september voor het laatst iets geschreven. Dat was de laatste dag van onze vakantie. In krap 2 maanden is er veel voorgevallen en veel werk verzet.
Na een paar mindere weken in het geleidewerk van Siem gaat het nu weer wat beter en loopt het allemaal weer wat stabieler. Het werk kent dus wel z'n ups en downs, soms loopt het om onverklaarbare redenen gewoon niet lekker, en op een ander moment is het ineens weer puur genieten!
We maken flinke vorderingen in het huis. Op dit moment is al het sloopwerk gelukkig achter de rug, er is veel puin en rommel afgevoerd. We zijn dus sinds enkele weken echt aan het opbouwen. Voorlopig is er het komende half jaar nog werk genoeg te verzetten, maar het begin is er. De badkamer is vergroot en we zijn al een heel eind met het tegelwerk. Ook de zolder wordt aangepakt, het isoleren is bijna klaar en de balken zijn al in de grondverf gezet en opnieuw geschuurd. Er zijn 2 nieuwe trappen geplaatst waardoor het geheel een stuk praktischer is geworden.
Naast het binnenwerk hebben we ook een begin gemaakt met de tuin, de oude tegels van het terras zijn er inmiddels uit en de boel is flink opgehoogd.
Binnenkort hoop ik wat foto's te plaatsen van alle vorderingen. Uiteraard zijn wij een paar avenden in de week en de meeste zaterdagen in het huis te vinden om te klussen. Gelukkig maken we zo nu en dan ook nog even tijd om lekker met Siem naar het bos te gaan. Zo hebben we het Zeister Bos al weer een paar keer bezocht en ook het Alblasser Bos bevalt goed.
Ruim 3 weken geleden, 11 oktober, vond er weer een geleidehondenwandeling plaats, dit keer in het bos in Austerlitz. Leendert van de Merbel reed met ons mee en hij was 's morgens al vroeg in Hardinxveld. Siem en Victor hebben bijna een uur met Marwin gespeeld, de honden waren al bek af toen we nog niet eens vertrokken waren. Het was een heerlijke wandeling en de honden hebben zich opperbest vermaakt met het slepen van veel te grote takken. Met name Victor had daar een handje van.
Ik houd het voor dit moment verder kort, later hopelijk meer.
Groet,
Pieter. + een poot van Siem.
Na een paar mindere weken in het geleidewerk van Siem gaat het nu weer wat beter en loopt het allemaal weer wat stabieler. Het werk kent dus wel z'n ups en downs, soms loopt het om onverklaarbare redenen gewoon niet lekker, en op een ander moment is het ineens weer puur genieten!
We maken flinke vorderingen in het huis. Op dit moment is al het sloopwerk gelukkig achter de rug, er is veel puin en rommel afgevoerd. We zijn dus sinds enkele weken echt aan het opbouwen. Voorlopig is er het komende half jaar nog werk genoeg te verzetten, maar het begin is er. De badkamer is vergroot en we zijn al een heel eind met het tegelwerk. Ook de zolder wordt aangepakt, het isoleren is bijna klaar en de balken zijn al in de grondverf gezet en opnieuw geschuurd. Er zijn 2 nieuwe trappen geplaatst waardoor het geheel een stuk praktischer is geworden.
Naast het binnenwerk hebben we ook een begin gemaakt met de tuin, de oude tegels van het terras zijn er inmiddels uit en de boel is flink opgehoogd.
Binnenkort hoop ik wat foto's te plaatsen van alle vorderingen. Uiteraard zijn wij een paar avenden in de week en de meeste zaterdagen in het huis te vinden om te klussen. Gelukkig maken we zo nu en dan ook nog even tijd om lekker met Siem naar het bos te gaan. Zo hebben we het Zeister Bos al weer een paar keer bezocht en ook het Alblasser Bos bevalt goed.
Ruim 3 weken geleden, 11 oktober, vond er weer een geleidehondenwandeling plaats, dit keer in het bos in Austerlitz. Leendert van de Merbel reed met ons mee en hij was 's morgens al vroeg in Hardinxveld. Siem en Victor hebben bijna een uur met Marwin gespeeld, de honden waren al bek af toen we nog niet eens vertrokken waren. Het was een heerlijke wandeling en de honden hebben zich opperbest vermaakt met het slepen van veel te grote takken. Met name Victor had daar een handje van.
Ik houd het voor dit moment verder kort, later hopelijk meer.
Groet,
Pieter. + een poot van Siem.